تـــــولـــــــد

و تقویم

زنی است که هر روز

با این که موهایش را

برای تو

کوتاه میکند

برای ماه دیگری

بلنـــــــــد

می نشیند روی شانه ام

در آغازی که چهار روز می گذرد

و آویزان می کند

دستهایم را

از پنجره ای که جریان دارد فصل هاش

و تقویم

زنی است که گاهی

پاک می کند آرایشش را

نگاهت می کند بی روح

می نشیند روی شانه ام

می نشیند روی خستگی

دستـــ هام

و می خندد

می خندد

می خندد

سایه ی سنگین چشمهایی

که بیست سال

مو سپیدی اشک هایش را

سیاه دیده اند...!

فاطمه اشعری...